Pragnę zrozumieć!

Siedzę wieczorem, i patrzę w niebo.
Pragnę zrozumieć dzisiejszy świat,
minęło tyle lat,
a ja wciąż z głupotą za pan brat.
Idę ulicą, patrzę na ludzi,
pragnę zrozumieć skąd ta nienawiść, i skąd ten gniew.
Gdzie jest ten uśmiech,
gdzie jest ta radość,
zgubiona w tłumie lat.
Idę wśród nieszczęść,
jęków i krzyków,
ja jedna sama z głupotą u boku,
chciałbym zrozumieć dzisiejszy świat,
ale, przecież wciąż idę z głupotą ,
od tylu lat

Autor: Julciak13 Kategoria: Filozoficzne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.