Trakt..

Rzucony los, na głębokie wody życia
Błądzi w poszukiwaniu swej drogi
Zagubiony, czasu nie rozlicza
I nie wie, co to spokój błogi

Odbiera lekcje sercem i duszą
Ugodzony miłością, jest zachwycony
Nie wiedział że uczucia, cierpieniem tak kruszą
Kiedy jej oddany, zostanie zdradzony

Skąd wiedzieć miał, że serce nie sługa
Że rozsądek, nie ma nic do rzeczy
Teraz, gdy błędów lista jest długa
A rzeczywistość, sama sobie przeczy

Znów jest sam, na wertepach życia
Drąży mapę bez busoli, tycząc szlak
Bez entuzjazmu, ni wiary pokrycia
Do samtności wiedzie go trakt..

Autor: J.S.hromy Kategoria: Filozoficzne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.


samo życie ..., bardzo mądry wiersz i dobry *******:)))

Trakt do samotności w różny sposób powstaje..ale zawsze jest to smutny odcinek drogi..Świetny wiersz..

Samotność każdy z nas jej doświadcza nawet mając osobę bliską swojemu sercu. Piękny wiersz. Pozdrawiam.

Samotność jest albo dobra, albo zła dla Nas... wszystko zależy od detali.
Pozdrawiam.

  • Autor: Karma Zgłoś Dodany: 08.08.2017, 21:15

Smutny to trakt...

  • Autor: bukmar Zgłoś Dodany: 08.08.2017, 21:13