Senne, lecz złudne rozkwity duszy

Dusza pląsa po kwiecistych łąkach,
ciało marniejące,
Błądząc z ukrytą rozpaczą
pogrąża się w pragnieniach.
Spajając się z zielenią i mieniącą rosą,
wkracza w pąków złote pyłki i
układa się w ich puchu lśniącym.

Prześwity słońca, jasne promienie,
Gładzą skóry uśpionej rumienie,
Koją ją kropli subtelne muśnięcia,
Wiatru delikatne radosne objęcia.

Zaszklone oczy cierń wyrywa z idylli,
Nastaje, jakby z szyderczym śmiechem ofiarowana pustka.
I te martwe, zdrętwiałe kończyny powracające akwen gorzkich łez,
Dotykają zanurzonych w
kurzu, poplamionych pościeli,
Zatapiających duszę dręczoną nieustannym błaganiem.
Błaganiem o powrót, chwilę przeszłości.
Doznania zabrane na płacz wieczności.