Znaleźć swoje miejsce
to nie tylko odnaleźć przestrzeń,
lecz ciszę, która pozwala usłyszeć własny oddech,
to zatrzymać się na chwilę,
gdy złe odeszło w dal,
jak cichy szept, który przestaje ranić.

Dobro, ukryte w głębiach,
nie zawsze jest jasne i widoczne,
czasem to tylko delikatne światło,
przeciskające się przez szczeliny duszy,
które trzeba umieć dostrzec,
by poczuć, że jest
niezłomne, choć skryte.

Nowy czas nadchodzi, mój czas,
a ja stoję na progu,
nie czując winy za to, co było,
bo przeszłość to tylko cień,
który uczy, ale nie więzi,
lecz czuję ciężar tego, co nadejdzie,
bo przyszłość to nieznany ocean,
a ja żeglarz bez mapy.

Nowi ludzie, nowy świat, nowy ja
to nie tylko zmiana zewnętrzna,
to przemiana wewnętrzna,
głębsza niż słowa,
niż gesty, niż spojrzenia,
to pytanie o sens, o prawdę,
o to, co naprawdę ważne.

Nie czuję się winny temu, co zaszło,
ale czuję odpowiedzialność za to, co przyjdzie,
bo każdy wybór, choć niepewny,
tworzy ścieżkę, którą będę kroczyć,
a ja chcę iść z otwartym sercem,
z pokorą i odwagą,
z nadzieją, że dobro, które znalazłem,
będzie moim światłem w ciemności.

W tym nowym czasie, w tej nowej przestrzeni,
uczę się słuchać siebie,
uczę się być obecny,
bo życie to nieustanna podróż,
a ja jestem gotów, by odnaleźć siebie
nie w wielkich czynach,
lecz w cichych chwilach prawdy.

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

Życie nam minie na podróży do wieczności 5

• Autor: poetaamant Dodany: 08.03.2026, 16:27