Sztorm
Sztorm
Była cisza.
Spokojne morze.
Nic się nie działo.
Nagle pojawiłaś się ty.
Krew zadrżała,
ręce płoną.
Sztorm.
Dziesięć w skali Beauforta.
Płonę.
Wybucha we mnie pożar.
Każde słowo,
każdy gest
to benzyna w ogniu.
Co mi robisz? — pytanie.
Ogień.
Spalona ziemia.
Wszystkie żywioły:
ogień, woda,
powietrze, ziemia.
Urwana głowa...
Oceń wiersz
Komentarze
Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.
burza z piorunami
oby taka wiosenna po której wychodzi słońce
Pozdrawiam serdecznie
- Autor: AgnieszkaMaria
Dodany: 11.04.2026, 13:01
Tak zaskakuje wiosna.
Każda chwila radosna.
Pozdrawiam serdecznie
Miłego dnia
- Autor: andrew
Dodany: 10.04.2026, 09:51
Wiatr co powoduje zamieszanie
- Autor: poetaamant
Dodany: 10.04.2026, 09:26
Kilka słów a tak wiele w nich … człowieka. Pozdrawiam. :)
- Autor: Jack1978
Dodany: 10.04.2026, 08:44






