W wierszach schowana istota
całej prawdy i pojednania
lecz wszelki ciąg wydarzeń
sprawił że może nie taka sama

Zagubione jasne przestrzenie
wiją się korytarzem niepewności
dłonie które przez całe lata piórem
milczą w ciszy ukrytej historii

Gdzieś ulatuje ta wielka nadzieja
na bycie tym gdzie co być miało
całość może wciąż podupada
a jednostka do życia to w połowie mało

Są w pamięci te cudne dłonie
które poezją zawsze same w sobie
może nie chciały czy nie mogły
a w wierszach napisana powieść

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

---