Jedwab pustni...

W ciszy, co tylko pustynię dotyka,
Serce przy sercu powoli umyka
Światu, co został za wydmą daleką.
Ich oddech teraz jest jedną rzeką.
Pod palmą, co wiatru nie czuje w tej chwili,
W najczystszej czułości się teraz chyli
Jego dłoń, jak jedwab, po twarzy jej spływa,
W tym jednym dotyku miłość odżywa.
Nie widać już namiotu, ni ognia płomieni,
Tylko ich ciała, jak z piasku i cieni
Utkane, złączone w intymnym uścisku,
W bezpiecznym, ukrytym miłości zakątku.
Jego wzrok pełen pasji i troski bez granic,
Jej uśmiech, co w słońcu nie potrzebuje nic.
To tutaj, w oazie, pośród szeptu ciszy,
Odnaleźli przystań, której świat nie słyszy.
.
.https://suno.com/s/lfx4i8ia5tpS33mm