Kłosy

Patrz, już dojrzały kłosy zboża,
Złocistym łanem mieni się pszenica;
Kłos ziarnem nabrzmiały, obietnicą chleba
Nadzieją, radością, weselem, przeżyciem

W złocistym słońcu mieni się zboże
W słonecznym blasku ziarno już dojrzało,
Czeka Cię praca, której nie jest mało,
Spiesz się! Naostrz swoje sierpy i przygotuj kosy!

Wyjdź świtem w pole,
do wieczora pracuj,
Łan za łanem,
ścinaj kłosy zboża!

Pamiętaj jednak,
chroń się od chciwości,
Strzeż się skwaru, słońca,
strzeż się własnej pychy!

Gdy ogień słońca pada na ziemię,
w spiekocie żaru, około południa,
Uciekaj! Jeśli kochasz życie,
Uciekaj precz od słonecznego blasku!

Czas ten przeklęty i święty zarazem,
Gdy Słońce okrutnie ogniem ziemię pali,
Uciekaj, uciekaj, by Cię nie spotkała,
Ta, przy której już nie da się zawrócić...!

Twarz jej tak piękna, jej wianek i suknia,
i kibić zgrabna, zwiewna, rozkoszna;
i biała suknia, i złote włosy,
i białe oczy, w których ginie dusza;

Kto winien jest gwałtu na prawie spoczynku!
Kto w godzinę żaru nie opuści pola!
Ten straci swą duszę, kiedy spotka ducha,
Który w południe strzeże tego pola...!

Strzeż się, człowiecze, nędzny i chciwy!
Nie ryzykuj życia, by dwa dni oszczędzić!
Odpocznij w południe, szanuj życie, zdrowie,
Niech ominie Cię kara za pogwałcenie prawa!

Unikaj jak ognia widoku Południcy,
Strzeż się czasu, gdy strzeże Twego pola!
Niemiły to strażnik, nie radyś jej spotkać!
Nie będziesz już pożytku miał ze swego pola!

Strzeż się!
Godziny Południcy!
Godziny Ognia i spoczynku świętego!
Strzeż się!

CzT


Autor: CzarnyTadeusz Kategoria: Okazjonalne

 

Oceń wiersz

 

Komentarze

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

5