ZA MAŁO WIEDZĄ

Moja najdroższa ,chociaż jestem troszeczkę łobuzem.
To przecież bardzo Cię kocham i przynoszę Ci piękne róże.
Zawsze byłaś moją męskością bardzo zachwycona.
I kochałaś mnie bezwarunkowo jak kobieta szalona.
Ja za Twoją miłość dziękowałem Ci uczuciem i pięknymi kwiatami.
Ty za nie mnie całowałaś i szeptałaś aby ta miłość zawsze była z nami.
Śmiałaś się ze mnie gdy zabierałem Cię jak małą dziewczynkę na karuzelę.
I ze śmiechem pytałaś się mnie czy też pójdziemy w następną niedzielę ?
Czasami pływaliśmy łódką w wolne soboty po naszej rzece.
Wiosłowałem szybko a Ty się śmiałaś , że jestem szalony i tak to
wyglądało wcale nie przeczę.
Byłaś zafascynowana moim miłosnym łobuzerstwem do Ciebie.
I bardzo się kochaliśmy tak jak aniołowie w przysłowiowym niebie.
Odwzajemniałaś mi na moją miłość swoją gorącą i szczerą miłością.
Która była najpiękniejszym w nas uczuciem aż doskonałością.
Gdyż nasze serca doskonale się ze sobą zharmonizowały.
I wzajemnie na jednej do perfekcji fali wspólnie nadawały.

Przeżyliśmy wspaniałe lata młodości w szczęściu i w miłości.
Aż dziw , że w tym okrutnym świecie nikt nie odebrał nam wolności !
Dlatego , że unikaliśmy wielu ludzi i z nimi zażyłej znajomości.
Mieliśmy bardzo małe grono naszych wspólnych nie przyjaciół ale znajomych.
I nigdy nie wciągaliśmy ich do swoich spraw małżeńskich ani domowych.
Bo doskonale wiedzieliśmy , że w tym świecie nie ma prawdziwych przyjaciół.
Którzy potrafią z zazdrości i nienawiści innym bardzo życie zatruć.
Chociaż nie dało się uniknąć różnych sytuacji problemowych.
To tak postępowaliśmy aby w ogóle uniknąć spraw sądowych.
Zamykaliśmy się w swoich czterech ścianach a okna były w kratach.
I tak przeżyliśmy wspaniale z rodziną i w małżeństwie szczęśliwe lata.
Bo w tym świecie gdy ludzie jak najmniej o człowieku wiedzą.
I bardzo sporadycznie do nas przychodzą i w naszym domu siedzą.
To nie mają możliwości do obrabiania czterech liter i siania nienawiści
ba za mało o nas wiedzą.

Zdzisław Feliks Klauza

Data 02-08-2026