Jesienne liście w szarości i złocie,
piękno, co z wielkim bólem się ściera.
Pozdrowienia radosne i w kłopocie,
które wiatr w zapomnienie zabiera.

Wciąż to samo koło wspomnień,
wielokrotnym echem powraca jak cień.
Wierzyć – to naiwności płomień,
głęboka wiara kontra życia dzień.

Znów rozczarowanie przynosi czas,
oby ono nie mnożyło się w nas
Los w grę wciągnął mnie raz po raz,
by z marzeniami iść w gęsty las.

Komentować mogą tylko zalogowani użytkownicy. Jeśli nie masz jeszcze konta, możesz się zarejestrować.

---

Sprytny wierszyk;?

• Autor: ghost Dodany: 03.10.2026, 14:35